asâ kimin elinde?

ASA zarifçe mASAldadır

2008-08-23T23:15:00.001+03:00

-minik ellerin birleştiği gibi evcilik gibi okuyabilir miyim sizi?
PERDE I) dirseklerimiz nasırlana kadar, çimenliğe uzandığımızın edasıyla yüzü koyun yüzü çoban geride kalanlar sırt sırta verip dalmışlardır bir mASAl şehrine. -İşte salık veriyorum size: ASA mASAldadır ahretliklerim, gayet zarifçe mASAldadır. Bu asrın konusu bu olsun mesela ne çok acı var. mASAlımızın konusu değil ta kendisi cahit zarifoğlu’dur. hem prenstir bu mASAlda hem de mASAl, Mahsustan ve adeta inadına mASAl. sonra beyaz atı da vardır (yaşar kemal buna güzel at diyor, katılıyoruz) ona binip gitmiiiiş… Perde kapanır.
PERDE II -güzel insanların yanında mıdır şimdi o dedeciğim? -tabii ki yavrum… Altlarından ırmaklar akan, birbiri üzerine bina edilmiş yüksek köşkler güzel meskenler içinde ve güzel insanlar.

servet gündoğdu

zifiri oyun

2006-11-08T12:32:00.000+02:00

göğe uzanan bir mavi minare kadar ağlatırdı tepeler hep - Yarını, bugünü, dünü avucunda, anı ciğerinde tutup tırmanıyordu! Uzaktan bakmamış, tam içine, tam bağrına tutunmuş; gözyaşı körlüğünde, el yordamı ayak yordamı, kalp düşümü ile tırmanıyordu kayaları.. kah sürünüyor, kah döküyordu toprağı izi üstüne.. - bir en tepe var mıydı, bir iniş var mıydı, bir önemi var mıydı - Kalbinin zonklaması kesilmeden nefeslendi.. hızlandı.. daha bir duydu dağın içinde gümbürdeyen atar damarını! Kapattı gözlerini, ayaklarını, ellerini susturdu.. evet o! O, anımsayabildiği ışıklı-zifiri oyun! Hem de o en zifiri sessizlik içinde gözleri kör edecek kadar çıngıraklı, deli şakraklı, temiz kıkırdamanın kıpır kıpır pırıltısı.. akar gibi çınlayarak yankılanan kulaklarından dışarıya.. evet o kız çocuğu.. tanıdığı.. bildiği akşamüstü o.. akşamın en üstü, en yakını.. gün batımının önünde, basma fistanıyla, lastik potinleriyle, kırpık saçlarıyla döne hoplaya dans ederek durduran dünyanın dönüşünü.. kendine yol arayıp üstünkörü bulan, tam teferruatlı buldurulan bir ince su akışı kadar sessiz, yamaçların yaban kekiği kadar içliydi kıpırdanmaları.. - şimdi. uğuldamaktaki rüzgarı da susturmuştu. tıptıp. tıptıp. tıptıp… . en tepeye doğru kurulmuş, çeşmesiz insanlarını bekleyen kuyuya serin serin sarkıtışları gibi seslerini; “ ölüm!” dedi! “ne kadar kıyımdasın?”..”ne kadar içimde?” yüzlerine dönen yankı kadar derinden ve net kalktı. çırptı ellerini. bir güçlü baktı, çatlamış, yarılmış, kanına bulanmış ayaklarına. çekti çıkardı kurumuş bir ağacın sert kökünü. daldırdı toprağa. yaslandı kökten asasına. yürüdü.

tuğba savran

GÖK EKİNİ BİÇER GİBİ

2006-11-05T14:11:00.000+02:00

o zarif kuşları elbet teknesine almayacak bu zaman... çünkü ben asam ile yani o cılız ok bütün bedenim öylece saplanarak içime kendime döneceğim. göğe doğru uzatıyorum onu bir yanımda Musa öte yanımda İsa...
Meded..
asam hükümsüzdür 'Ahmed'.

Ozan Ozanoğlu

lügatsiz bir dil

2006-09-11T19:51:00.000+03:00

Şiir, yazanın ne yazdığını, okuyanın da ne okuduğunu bilmediği; alfabesiz ve de lügatsiz, ÖTElerden bir misafirdir dünyamıza...

fikriye karaman

ömür tahtı

2006-07-02T18:25:00.000+03:00

Boşluğa asılı zaman,
Ademoğlunun kollarına yığıldı kaldı,
Orta yerinde ömür tahtının.
Derken tıkandı idamlık kulağı,
Sırtında dev mezarlar kazılı asrın..

Binbir Köşeli Daire

Karanlık bir kareyi hırslı haykırışlarla astılar şafakta.
Yere düşürüldüğünde tinsel tutkularıyla üçgen,
Binbir köşeli daire parçalandı birden.
Şimdi kim çizebilir ki alemi yeniden?

fikriye karaman

Asa dedikte...

2006-06-21T23:29:00.000+03:00

Hep asa asa dedikte; "işimiz bizim ayineye mi takılmaktır yoksa asanın araç rolü olduğunu gözümüze sokanı mı görmektir?"
sorusu ile genel anlamda şiire yönelik bir beğenmeme hali ifadesiyle aslında elimizde sahip olduğumuz ibarelerle oluşturulacak ki; anlaşılmak üzere, ürünlerin tözüne yönelik mi beyin fırtınaları sürdürmeli diye sormak istedim bu seçkin zümreye.
Şu asa kimi zaman bir parmak değil miydi ayı yaran, dil değil miydi ki bebekten bir ses çıkmasına temel teşkil eden? Biz neden öyleyse bu asanın ne zaman "etkin" olacağı, nasıl etkin olacağı üzerine düşünmeye kaydırmıyoruz bu beyin kasırgasını?

durmuş kuş

Asa mı? 'Onu da nerden çıkardın?'

2006-06-15T14:33:00.000+03:00

Asa da neyin nesi? Asa, denize uzatıldığında insana yol açan şey mi? Yol açan: öncü. Öyle mi? Şairler öncüler değillerdir; çünkü onlar denizi gösterir sadece; bakın, derler, bir deniz var, ve oraya gidin o denizi bulun kapanmadan, derler. Şairler büyük güvertelerdir. Büyük 'güverte; büyük deniz'.
Güverte ayakta tutmaz okuru; okur güverteye çıkar basar ayağını yere ve rüzgara karşı, gökten gelene, arkadan ona doğru yaklaşana, artarak yaklaşana karşı kendini korur.
Şair gemidir, gemiye atlayan gemiyi seyreden gökyüzünden haberdardır. "-ki ölüm göğü görememektir" demiştim, ölenler göğü göremez. Göğü görselerdi orada gezinen gemiyi görürlerdi.
Şair işaret eder, o bir 'işaret çocuğudur'. Şairin koluna basıp yürüyenler hikmetin içinden hikmetin merkezine yürür. Hırka giymek yahut hırkayı izlemek bir güvenliliktir. Şair olmanın üç şartını (Kuran-ı Kerim, Şuara suresi)yerine getirene uyalım. Uyalım, yolcu olalım. "sevindiniz işte alın koşturun. Aha size son atım". Bilmekten olmaya..şair var görüyoruz.
"uzayıp uzaya giden akrebe katlanıp zincire gelmeyen yolcular"
Gökkubbenin altında yolcu olana ne mutlu..!

ali düz

'Zarifçe Yaşamak'

2006-06-08T23:34:00.000+03:00

Cahit zarifoğlu ne yaptığını biliyordu bence. onun içindir ki taşımış olduğu vicdan, kalp, o aşk ateşi onu daha fazla taşıyamadı. zarifoğlu ne yaptığını iyi biliyordu ama onu anlamak iddiasında bulunanlar ne yaptığını biliyorlar mı desem abartmış olur muyum?

yolname asasız olur mu?

Asa'yı, ben; yol gidenlerin, yola gidenlerin, yol'a gelenlerin bu yolculuk esnasında onlara eşlik eden sadık bir yardımcısı diye düşünüyorum. Hiçbir yolname asasız olmaz. Herkesin aklı yüzü gibi çeşitlilik gösterdiğine göre; asası da öyle değil mi?

sefa yılmaz

ironi değil, şımarıklık da değil

2006-06-08T21:46:00.000+03:00

asa benim, yani ben asanın kendisiyim. bir tek asa olamayacağına göre herkese bir asa düşer bence. bana da asa olmak düşmüşse daha fazla yazı karalamanın bir anlamı yok...

metin gül

mürit te O'dur murat ta...

2006-05-11T01:29:00.000+03:00

öncelikle 'asa kimin elinde?' tartışmasının kimi sayfalarının benim gibi renkkörlerince okunmakta güçlük çekilir biçimde kontrastan yoksun olduğunu belirtmek isterim.
gri zemin üzerine siyah...siyah ve beyaz renklerin aurasıdır lakin bencileyin bakıp da göremeyenleri de düşünmeli, derim...
'asa' nefis bir imge tabi...ali ömer akbulut'un elinde görünmeyen bir asa var sanki ve dokunduğu herşeyi sıradanlığından alıp mucizevi bir biçimde, bir simyacı gibi cevhere dönüştürebiliyor.
sanırım özgür olabildiğimiz tek mülk var : şiir...
şairlerin kalbindeki merhameti koruma isteğine sığınarak şöyle demek isterim : 'mürit te O'dur, murat ta...irade de O'nundur, O'ndandır. 'biismihi...', hem O'nunladır, hem O'nadır, hem O'ndandır, hem O'ndadır...biz dahi başta O'na başlarız, denilmiştir. demek ki O'na başlamak, O'nunla, O'ndan başlamaktır...peki asa kimin elindedir?
zaten meşru soru da budur.
soranın bir bildiği var ki sormaktadır.
sorana sorsanız, 'bilsem sorar mıydım?' diyecektir.
buo halde şöyle sorulabilir : madem bilmiyordun bu soru da neyinnesi?
madem sordun bildiğini söyle.
'söyledim, duymuyor musun?' diyecektir.
duydum, gördüm, okudum, hissettim, anladığımı sandım diyorum.
ama sadece anladığımı sandım.
oysa anlayan da O'dur, anlatan da, anlatılan da...
o halde O'nu, O'ndan, O'nunla, O'na anlatmak'tır anladığımız.
halbuki, O, O'na, O'nunla anlatılabilir mi?
O dilerse anlatır, anlattırır...
biz anladığımızı sanarız sadece...
muhabbetle

sadık yalsızuçanlar

gitmek yitmektir

2006-03-06T17:58:00.000+02:00

Rüyalardan birinde yitirdiğim asamı
Türbelerin önünde, yolların kenarında bulurum sanıyorum
Senin olsun aşka dair söylediğim sözlerimin tamamı
Şimdi ben yüreğimdeki dağa tırmanıyorum

Kalbimin etrafına yakışmayan ruhuma
Dağların arkasından bir mezar arıyorum
Ağlama bırakıp da zamansız kaçtığıma
Ruhumun çarmıhını sırtımda taşıyorum

Gelincik çiçeğinin estiği yerde ara
Onları senin için yağmurla suluyorum
Çürümüş ayaklarım dağılır tarlalara
Zamanın takviminde yitmeği özlüyorum

Eski kelimeleri çıkarıp bir lügatten
Onları tespih tespih dizmeyi seviyorum
Aşkın kelimesini geçirirken iplikten
Tespihim dağılıyor ben asa oluyorum

yunus nadir

'el'lerin elindeki asa

2006-02-20T21:45:00.000+02:00

suskun kalırdım çoğu zaman
ölüm düşerdi peşime.
karanlıkta kalırdım
seni gözlerdim gözlerimle
bana baktığın utangaç gözlerini
yürüdüğüm olurdu sensiz sokaklarda
ona buna çatardım bazen
belki sonu sana çıkar diye
meçhul yerlere giderdim

nasır narlı

Öykü ve şiir

2006-02-18T13:13:00.000+02:00

Asa kimin elinde? Bu suali ciddi mahiyette düşünmenin yoludur şiir. Mecazı kavrayış gücümün nispetinde içsel derinliğime doğru inerken, üslubumu katılaştırmadan, dondurmadan, dilin imkânlarına alabildiğine sezgisel bir anlam katarak; muhayyilemin bana sunduğu ve ancak rüya alanında yaşanabilecek görüntü, ses, hız, zaman, mekân gibi algısal olguları insanlara beğendirmek kaygısından ziyade hissettirme çabasıdır şiir.

Öykü ile şiir arasındaki sınır son derece belirsizdir. Bu sınırın ayrımına varamadığınız zaman şiirden uzaklaştıkça öyküye yaklaşmış olursunuz. Elbette öyküden uzaklaştıkça da şiire o kadar yakınsınız demektir. Şair gezdiği yerleri betimlemez. Fakat uğradığı yerlerden size lezzetler ikram eder, armağanlar getirir. Şair elinde duran soylu asasıyla hep baktığı tarafı işaret eder. Elinde asa olmayan şairin ise betimlemekten başka çaresi kalmamıştır.

yunus nadir

Asa hayal mi yoksa gerçek midir?

2006-02-04T03:43:00.000+02:00

Asa dediğin elde deynek midir ?
Çile vurulan sırta köynek midir?
Herkes asaya kavuşmak istiyor,
Hak'tan kuluna gelen destek midir?
Her ah edişte dil yarsiz kalsaydı,
Bülbül konmadan gülleri solsaydı,
Ne farkeder ki zalimde olsaydı,
Asa hayal mi yoksa gerçek midir?
Musa'da desem ölüler dirilir,
İsa'da desem çarmıha gerilir,
Hatemül Enbiya bizde bilinir,
Dermanî benim deyip sevmek midir?
(DERMANÎ)

Ali Kaybal

şiir hayalden beslenir

2006-02-04T03:41:00.000+02:00

âsanın kimin elinde olduğunu ancak 'mürşitsiz halvete' giren 'şâirler' dert edinir. zira şiir, hayalden beslenir, hayal de gayb ve şehadet alemleri arasında aracı bir alemdir. iki kara arasındaki gemi gibi. âsa şairin elinde değildir, o ancak âsasıyla denizde yol açan 'sâhib-i kelamın' yolundandan ilerleyebilir. zira mürşitsiz halvette açılan kapılardan nelerin gireceği belli olmaz.

efruz

serçe sesleri

2006-02-04T03:34:00.000+02:00

'kanaryanın sarı ve sarsılmaz sesi' kesildiğinden beri, âsa da yok ortalarda. hani ara sıra kulağımıza "serçe" sesleri değmiyor da değil. öz bahçemiz kurudu, "şebeke suyu" da ulaşamıyor buralara.neyleyelim; "gitti haznedar/ hazine kaldı (biz gibin) sarhoşlara"..

erdal s. pınar

asayı tutan şiire hükmedebilir mi?

2006-02-04T03:19:00.000+02:00

şiir şiir şiir... varlıkla yokluk gibi. şiir ya da saf şiir var mıdır? ya da asayı tutan şiire hükmedebilir mi? asayı tutmak şiiri tanımlamak ve şiir budur demek için yeterli mi ya da kime göre yeterli... asa elimde olsaydı şiiri aşağılamaz şairleri silerdim kumun üzerinden...

ali doğan

yol bilmeden iz sürenler

2006-02-04T03:14:00.000+02:00

asa;
her zaman sefer halinde olanların
yüreğinde küllenmeyen ateşler taşıyanların
sesinde eşsiz tınılar yankılananların
yol bilmeden iz sürenlerin
sözün kısası, bir ömür
arayanların elinde, yüreğinde...

rukiye şahbaz